سلام

این بار آمدم تا چند چیز کوچک را بگویم و از چشمان خمارتان رفع زحمت کنم.

نه شعری به ذهنم آمد که این همه نکته را در خود بگنجاند و نه ... نمی دانم. خودتان بخوانید، قضاوت کنید. گفتمان کنید. نظر دهید.

یک . من برای دل خودم می نویسم و برای دل دیگران منتشر می کنم.

دو. نیازی به تعریف یا تمجید ندارم. ترجیح میدهم در کامنت ها احوالپرسی باشد تا تعریف و به به و این حرف ها.

سه . همه جا گفته ام ؛ این جا هم می گویم: کامنت ها برای همه باز است و همه گونه نظردهی آزاد است(به جز سیاسی).

سه و نیم. اصلا از نقد نمی هراسم. نقد کنید. نقد خوب، منصفانه، دقیق و علمی. ناراحت نمی شوم که هیچ، دستتان را هم می بوسم.

چهار. عکس من را می بینید؟ نه عقده ای دارم، نه شور و شعفی برای مشهوریت. مشروعیت و محبوبیت را بیشتر می پسندم. دلیل اینکه عکسم را گذاشته ام کنار بلاگ، این است که هنگام راه اندازی بلاگم یک سری حرف ها و شکوائیه ها داشتم و برای اینکه نشان بدهم به گفته هایم  آنقدرایمان دارم که برایش هر بهایی را بپردازم تا به کرسی بنشیند، عکسم را نیز گذاشتم.

بگذریم که چه دلایلی باعث شد اصلا از گفتنشان منصرف شوم.

پنج. به زودی که کمی سرم خلوت تر شود (اگر شود!) کارهای دیگری غیر از شعر از خودم در وبلاگ خواهم گذاشت.

شش. کارهایی که در وبلاگ می گذارم ترتیب زمانی ندارند و ممکن است آخرین پست مربوط به چند سال پیش باشد و مثلا پست ماقبلش مربوط به چند هفته ی پیش. (ایراد از گیرنده نیست!)

هفت. کامنت هایی که احساس کنم به جواب نیاز دارند را همان جا در ذیل کامنت پاسخ می دهم.

هشت. خوابم میاد پس خلاصه می کنم:

هشت + یک. جواب به فاطمه ی مریم : (( که می تواند تنهایی دست های خسته ام را درک کند که بارها و بارها قلبم را وصله پینه کرده است؟ آری، انتظار خبری نیست مرا و چشم به هیچ راهی ندارم. ))

هشت + دو. در پایان این پست، ابتدای آخرین شعرم را برایتان می آورم که بی شعر سر به بالین نگذاشته باشید. اصرار نکنید که بقیه اش را هم رو کنم. ناشرش می کشدم!

هشت + سه. پاورقی، پی نوشت، پس نویس، زیر نویس و ... ندارد.

بهروز باشید.

سنگ های مصیبت را هر چه دور تر پرتاب...

پینه ای تر آینه های خودم...

به سرم می زند باز

زیر درخت کلاغ ها

کثافت را دوش بگیرم

 ...